Има гласови што ги препознаваме по првите неколку ноти. Има песни што нè враќаат во некое друго време. А има и луѓе што, иако одамна не се меѓу нас, остануваат дел од нашите животи. Тоше Проески е еден од нив.
На 16 октомври 2007 година, веста за неговата смрт ја потресе Македонија и целиот регион. Имаше само 26 години, кариера што беше во постојан подем и соништа што допрва требаше да ги оствари.
Роден на 25 јануари 1981 година во Прилеп, а израснат во Крушево, Тоше уште од детството покажуваше исклучителен музички талент. Од првите фестивалски настапи до големите концертни сцени, неговиот пат беше исполнет со работа, амбиција и песни што брзо станаа дел од колективната меморија.
Со „Чија си“, „Тајно моја“, „Ангел си ти“, „Игри без граници“ и „Срце није камен“ ја освои публиката далеку надвор од Македонија. Во 2004 година ја претставуваше земјата на Евровизија со песната „Life“, а неговите настапи покажуваа дека музиката може да ги надмине јазичните и националните граници.
Но, Тоше не беше само глас. Како амбасадор на УНИЦЕФ, се залагаше за подобар живот на децата, учествуваше во хуманитарни активности и ја користеше својата популарност за да помогне таму каде што беше потребно. Токму таа спојка на талент, скромност и човечност го направи посебен.
На 5 октомври 2007 година, само единаесет дена пред трагедијата, одржа голем хуманитарен концерт во Скопје. Илјадници луѓе ги пееја неговите песни заедно со него. Никој не можеше да претпостави дека тоа ќе биде неговиот последен голем концерт во родната земја.
Утрото на 16 октомври, на автопатот Загреб – Липовац, во близина на Нова Градишка, Хрватска, автомобилот во кој патуваше удри во товарно возило. Тоше загина на самото место. Веста за неговата смрт за миг ја претвори радоста на неговата музика во колективна тага.
Деветнаесет години подоцна, неговото наследство не се мери само со албуми, награди и хитови. Се мери со тоа колку луѓе сè уште ги знаат неговите песни напамет, колку спомени се кријат зад нив и колку искрена емоција сè уште предизвикува неговиот глас.
Можеби токму затоа Тоше не припаѓа само на минатото. Неговите песни продолжуваат да живеат во сегашноста, пренесувајќи се од генерација на генерација.