Внимавајте на Оскарите во недела за да ја видите Атиџе Муратова, пишува агенцијата Фран Прес. Престижниот Њујорк Тајмс ја прогласи ,,Медена земја” за филм на годината , а Атиџе и гледаше на кафе на Сара Џесика Паркер.
Не можете да ја промашите. Таа ќе биде единствената турско-македонска селанка во ѕвездената публика во театарот „Долби“ во Холивуд.
Додека „Honeyland“,освои рекордни три награди на филмскиот фестивал „Санденс“, Атиџе живееше во една мала куќа од кал и камен без електрична енергија и проточна вода во дивините на Македонија.
Длабоко на Балканот, Атиџе Муратова е последна во долгата линија на македонските диви пчелари. Нејзината приказна е прикажана во „Honeyland“, првиот филм досега номиниран на Оскарите и за најдобар документарен и најдобар филм на странски јазик.
Откако филмот доби две номинации за Оскар, Атиџе стана позната личност која на улица ја запираат холивудските sвезди.
„Сара Џесика Паркер беше многу возбудена што ја запозна откако го виде филмот“, изјави за АФП продуцентот на „Ханиленд“ Атанас Георгиев.
Живеејќи 56 години прилично среќно без телевизија, Атиџе не знаела за „Сексот и градот“, иако таа милосливо и ја гледаше среќата на актерката Сара Џесика Паркер на дното на филџан кафе.
Кога Атиџе отиде да купи фустан што одговара за Оскарите во Скопје, и беа потребни „20 минути за да изоди 200 метри бидејќи толку многу луѓе сакаа да се сликаат селфи со неа“, откри Георгиев.
„Луѓето ја сакаат. Таа стана ѕвезда. Ние немаме друга опција освен да се справиме со тоа некако “, рече Георгиев, кој и го уредуваше филмот, пишува Франс Прес.
„Антрополошки, не требаше да го сториме тоа“, рече Георгиев за холивудската авантура на Атиџе, плашејќи се дека може да стане „како лав во кафез … Но, имаше голем притисок од јавноста во Македонија“ за таа да оди на Оскарите .
Навистина, контрастот не би можел да биде поостар од осамениот живот на Атиџе во Бекирлија, каде таа ги чува дивите пчели, земајќи половина од медот, така што пчелите секогаш ќе си го доживеат своето време.
Таа и нејзината полуслепа мајка, Назифе, се последни жители на напуштеното планинско село.
Приказната што се расплетува во „Honeyland“ е таква совршена парабола со нашите времиња, додека се плашиме за опстаниокот на планетата, што Њујорк Тајмс го прогласи за „најдобар филм во годината“.
Критичарот А.О. Скот го поздрави „Honeyland“ како „ништо друго освен пронајден еп, реална алегорија во животната средина и застрашувачка комедија за вековниот проблем на неизвесните соседи“.