Со вечерашното заоѓање на сонцето започна светиот месец Рамазан. Во Сараево овој момент никогаш не е само обичен датум во календарот, туку миг кога целиот град застанува, го стишува гласот и се потсетува на она најважното – дека не живееме само едни покрај други, туку едни со други.
Светилка од прозорецот на Драган
Во духот на оваа сараевска рамазанска слика, имамот на џамијата Ферхадија, Мухамед еф. Велиќ, сподели приказна која во неколку реченици ја отсликува суштината на заедништвото во Босна.
„Мојот прв сосед е Драган. Тој со својата рака, од својот прозорец, ги менува сијалиците на кандилниците кои недостигаат на минарето. Никогаш не рекол дека му пречи езанот“, вели ефендијата.
Овој гест сведочи за почитување кое не бара големи говори, туку само чиста човечност и разбирање.
Почит која го надминува постот
Ефендијата Велиќ потсетува дека Рамазан во Сараево го чувствуваат и оние кои не постат. Тоа не го прават од обврска, туку од желба да бидат внимателни кон своите сограѓани.
„Многумина нема јавно да пушат, да јадат или да пијат, покажувајќи длабока почит кон своите соседи кои се во пост“, истакнува тој. Токму таа тивка солидарност и меѓусебно внимание се темелите на автентичниот сараевски дух.