Државата уште нема решено што ќе мери, попреченоста или начините како да постигне максимална функционалност кај децаа со пречки во развојот- вели Ида Мантон мајка на 10 годишната Луиција, дете со Даунов синдром. Кога се во прашање личните асистенти, забележува што треба да постигнат и каква методологија на работа да имаат. Се разговара за тоа колку ќе бидат на број.
„Факт е дека тие заостануваат зад типичата популација на својата возрат, но за да одредите каква помош му е потребна на секое дете и како кај него да ги разбудите најдобрите начини за прогрес соработка секое дете мора да биде разгледувано од стручен тим за жал кај нас се уште тоа е под знак прашалник“, вели Ида Мантон.
Со новите реформи кои се направени во соработка со МТСП, Министерството за здравство и МОН се премина кон меѓународната класификација на попреченоста -вели министерката Тренчевска. До сега се отворени 5 центри во државава во завршна фаза е отворање на уште два центри во друго два градови за на лицата со попреченост да им бидат достапни оние кои се ангажирани за имплементација на меѓународната класификација на попреченоста.
„Што значи, надминување на третманот на децата со попреченост, лицата со попречност од здравствен аспект и ориентирање кон еден нов пристап што значи детектирање на јаките страни на лицет со попреченост утврдување на она што значи потреба само лице да може да биде активен член на нашето општество односно да имаме усшешна инклузија во општествените текови“, вели Јована Тренчевска, министерка за труд и социјална политика.
Вие сте во приватно училиште за вас нема сервиси- јасно и било кажано на мајката на Луција.
„Во Македонија, бидејќи бевме во меѓународно училиште, не бевме во државно училиште ни стана јасно дека ние сме на маргините од системот. За жал институциите не нудат подршка на деца во вакви училишта“, рече Ида Мантон.
Министерата Тренчевска пак го вели спротивното дека институциите исто постапуваат со сите деца со пречки во развојот.
Почнувајќи од терминологијата па понатаму имаме многу работа за да дојдеме до една просечна цивилизациска рамка- вели Мантон.
„Јас од моментот кога го формиравме Центарот за Даунов синдром не можам доволно гласно да се изнавикам и да кажам дека вопопшто во една држава не е прифатливо да постојат луѓе кои решаваат нечии дефекти. Јас не сметам дека луѓето со Даунов синдром се дефектни. Ние како оштество треба да решиме дека тие луѓе имаат свои специфики свои потреби. Но, не можете да речете дека имаат дефекти и дека има дефектолози кои работат за да ги опорават“, рече Мантон.
Во текот на развојот на Луција родителите сами си плаќале едукатори, сами си барале приватно училиште каде ќе оди на балетски часови, гимнастика..Но, Ида се прашува што со оние семјства кои не можат да си го дозволат тоа? Со Центарот за Даунов синдром им било овозможено тоа. Сепакл, проблемот е системски и треба да го решат институциите- вели таа, оние кои се платени и избрани за решавање на проблеми од ваков тип. Веќе еден месец семејството Мантон живее во Прага. Нова средина и нови предизвици за Луција. Таа посетува училиште каде не се фокусирани на мерење на попреченост, туку на интерактивна настава.